ÖTEKİ / FYODOR MİHAYLOVİÇ DOSTOYEVSKİ
Dokuzuncu derece memur olan kahramanımız, oldukça öz güvensiz ve silik bir karakterdir. Ama bir o kadar da iyi niyetli, yumuşak huylu ve merhametlidir.
Bir gün sevdiği kızın doğum gününe katılmak ister ama kabul görmez, bu yüzden de kaçak girer ama yaka paça dışarı atılır. Bu durum onda derin iz bırakır ve zaten iyi olmayan ruh halini daha da tetikler. Gece evine giderken karanlıkta bir kişinin kendisine doğru yaklaştığını farkeder; bu kişi tamamıyla kendisinin aynısıdır; sanki ikizidir.
Daha her şey yeni başlamaktadır. Sabah işe gittiğinde kendi masasında ve koltuğunda gece kendisine tıpa tıpa benzeyen bu adamı görür ve dehşete kapılır. Hatta ismi bile aynıdır ama karakter tam tersidir. Son derece yalaka, hiyerarşi için yapmayacağı şey olmayan, kaypak biridir. İşte burada başlar kişilik bölünmesi.
Bu kişi, kafasında yarattığı ve de tüm kompleksinin yansımasıdır, zihninde.
Dostoyevski 19. yüzyılda şizofreni daha tanısı konulmayan bir hastalik iken derin bir ayrıntıyla bu kişilik bölünmesini kaleme almıştır.
Kahramanımız, doktorun verdiği ilaçları kullanmadığı için rahatsızlığı ilerler ve romanın sonunda tekrar doktoruna gider sonra da akıl hastanesine kaldırılir.
Okurken zaman zaman romandan kopmalar olsa da ve konu biraz kafa karıştırsa da okunmaya değer bir eser.
***
Editör: Deniz İmre
