BİR ÇİFT GÖZDE KAYBOLMAK
Şair değilim ben de,
Kelimeler bana uğramaz çoğu zaman.
Yoldan geçerken düşürülmüş,
Nice ilham anlam kırıntılarını;
Ceplerime doldururum yalnızca.
Bir sessizlik var içimde,
Adı konulmamış, harflerle küs bir şey.
Ne zaman konuşmaya kalksam;
Dilim, kalbimin gerisinde kalır.
Senin gözlerin var ya;
Bir şehrin gece haritası gibi.
Her bakışta başka bir sokak yanıyor içimde,
Ama ben o yangını söndürecek suyu
Yazık ki bir türlü bulamıyorum.
Cümleler kuruyorum sana doğru,
Ama hepsi yarı yolda yoruluyor.
Sanki kelimeler de korkuyor,
Senin bakışlarının derinliğinden.
Ben en çok susarken anlatıyorum kendimi,
Çünkü bazı duygular söze değince soluyor.
Bir çiçeğin gölgesini koparmak gibi bu,
Var ama nedense tutulamıyor.
Geceleri sana yazdıklarım
Aslında hiç sana değil,
Sana varamayan hâlime yazılmış mektuplar.
Her satır, ulaşamayan bir adım,
Her virgül, geri dönüşün işareti.
Bazen düşünüyorum da,
Bir bakışın içine bu kadar çok anlam nasıl sığar?
Ve bir insan,
Nasıl olur da o kadar anlamı
Tek bir susuşta taşır?
Benim yazdıklarım ne şiir,
Ne de gecikmiş bir itiraf.
Daha çok, kendi içimde yankılanıp,
Dışarı çıkamayan seslerin;
Duvara çarpıp geri dönüşü.
Belki bir gün, kim bilir,
Birisi okur bu eksikliği,
Ve eksik olan yerden anlar beni;
Zira bazı hikâyeler anlatılınca değil,
Artık yarım bırakılınca büyür.
Ben bir çift gözde başlayıp,
Bir ömür süren bir suskunluğun
Harf hâline gelmiş gölgesiyim.
Hepsi bu ya da belki,
Hiç söylenemeyenlerin;
En uzun ifadesiz hâlidir…
***
Editör: Serpil Azapoğlu
