BİR BURHANİYELİ OLARAK
Sabahın ilk ışığında, denize karşı dururum;
Bir yanım zeytin kokar,
Diğer bir yanım ise iyot.
“Yine mi sahile indin?” der komşum, gülerek;
“İnmez olur muyum?” derim.
Benim kalbim Burhaniye kıyısında atar,
Dalgalar bilir adımı.
Rüzgâr saçlarımı değil,
Hatıralarımı dağıtır.
Ören tarafına yürürüm ağır ağır,
Taşların arasından tarih konuşur bana.
“Geçmişi dinlemeyi öğrendin mi?” diye sorar,
İçimdeki ses.
“Öğrendim derim.”susarak.
Ören, Burhaniye sahilinde;
Akşam başka batar güneş.
Turuncu değil sadece,
Biraz hasret
Biraz da gurbet olur ufukta.
Zeytinliklerin arasından geçerken
Babamın sesi çınlar kulağımda:
“Toprağına iyi bak evlat.”
Ben toprağa değil,
Toprağım bana bakar aslında.
Her hasatta ellerim kararır ama
Yüreğim de aydınlanır,
Çünkü ben bu rüzgârla büyüdüm.
Ve biri bana sorarsa eğer bir gün,
“Sen kimsin, nerelisin?” diye,
Başımı dik tutar, gülümserim;
Bir Burhaniyeli olarak
Sevmeyi; denizden,
Sabrı; zeytinden öğrendim derim.
Benim kalemimden düşen her kelime
Memleket kokar.
Kim okursa okusun, biraz Burhaniye olur içi.
***
Editör: Nevin Bahtışen
