BEN NEREDEYİM
Belki de yaşadığım şehrin tam ortasındayım,
bir yanım köy havasında,
toprağın kokusu, çiçeklerin sessiz fısıltısı var.
Diğer yanımda korna sesleri,
aceleyle yürüyen ayak sesleri,
hiç susmayan bir kalabalık.
Tren yolu şehri ikiye bölüyor gibi görünse de
aslında beni de ikiye ayırıyor;
bir tarafım eski günlerin huzurunu arıyor,
diğer tarafım yeniliğin, hareketin peşinde.
Doğadan kopmak istemesem de
şehrin telaşına da kayıtsız kalamıyorum.
Köyde bir ağacın gölgesine sığınmak istiyor kalbim,
ama aynı kalp, şehirdeki telaşta da
bir anlam, bir heyecan buluyor.
Belki de tam olmak istediğim yerdeyim;
iki dünyanın tam sınırında…
Ne kökten vazgeçebilen,
ne de gelecekten geri duran bir ruhum ben.
Sabahları horoz sesine uyanmakla,
geceyi sokak lambalarının sarı ışığında bitirmek arasında
ince bir çizgide yürüyorum.
Bazen bir kuşun kanadında özgürlüğü ararken,
bazen kalabalık bir caddede kaybolmak
daha tanıdık geliyor nedense.
İçimde iki ayrı yaşam sürüyor sanki,
biri sessiz, sabırlı ve durgun,
diğeri hızlı, aceleci, meraklı.
Bu yüzden belki de hiçbir yere tam ait değilim,
ya da her yere biraz aitim.
Gönlüm sakinliği ararken
zihnim sürekli hareket hâlinde.
Bir yanda toprağa çıplak ayakla basma özlemi,
diğer yanda yüksek binaların arasından
gökyüzüne bakarken yakalanan hayaller…
Ama galiba önemli olan
nerede olduğum değil,
nerede kendim olabildiğim...
***
Editör: Bilgi Şakar
