MERHABA HAYAT (2)
Ağaçların arasından süzülen güneşin yüzüme vuran sıcaklığıyla gözlerimi açtığımda, yıllarca göz göze geldiğim odamın tavanıyla bakıştık bir süre. Hiç uyumamışım gibi yorgundum, sanki beynimin içinde tonlarca ağırlık vardı da başımı kaldırmama engel oluyordu.
Pencereye yakın olan yatağımdan zor da olsa doğrulup camı açtım. Çiğ düşmüş otların rutubet kokusu bile güzel geliyordu burnuma. Mevsim sonbahardı artık.
Bu sabah karga sürüleri grup hâlinde keşfe çıkmışlar anlaşılan. Seslerinden belli… Kulağa pek hoş gelmiyor ama akıllı hayvanlar. Gün doğmadan işlerini halletmeye koyulmuşlar.
İnsanlara gelince durum biraz farklı. Kargalar sürü hâlinde uçuyor, insanlar ise çoğu zaman aynı yolda yürürken bile birbirinden habersiz.
Kargaların sesleri taklit edebilme yeteneklerinin olduğunu, hafızalarının da oldukça güçlü olduğunu okumuştum. İnsan, ister istemez düşünüyor; bizler bildiklerimizi zamanla unuturken, bu hayvanların hafızası nasıl oluyor da böyle canlı kalabiliyor?
Acaba erken kalktıkları için olabilir mi?
Belki de seher vaktinin temiz havasındandır.
Kim bilir?
***
Editör: Nevin Bahtışen
