İNSAN HİKAYESİYLE GÜZELDİR
İlkin perdeler örtülür, sıkıca
sonra bütün çıkmaz sokaklar sana yorulur
çekip gitmek duygusu büyür
kent size yabancılaşır; siz kente küsersiniz....
ucu açık zamanlarda
limitsiz
menzilsiz yolculuklardayım
sonuçta ömür dediğin bir yol hikayesi....
limandan
gemiler yüklüyorsun
içinde "Sen" olmayan
yükler indiriyorum
içinde "Sen" olan
sen balkonunda en asude zamanları damıtıp sukkulentlerini yeşertirken;
ben kuytuluklarda
kekrek şarap tadındaki gecelerde
kardelendim...
zemheri ayazı ilkin taç yapraklarımı vurdu
çok üşüdüm
en çok da yüreğim üşüdü....
öldüm; sarkacı duran saat tanıklığında evrilirken, zaman...
gören
duyan
bilen olmadı
yıldızlar seyretti, aymazlıkla....
oysa ölüm; -ki en çok eylüle yakışır- adildi,
ama zamansız,
hep erkenci
ama tekil....
sen, aşkımızı muhasebeleştirdin, dört işleme tabi tuttun
topladın
çıkardın
çarptın
böldün....
hüzünleri bana bıraktın
ve bir gün bütün renkleri de alarak gittin!..
griyi, "dokununca solgun gül oluveren" anıları bana bırakarak
hiç ama hiç ateşten bir denizi mumdan bir kayıkla geçmeye teşebbüs etmedin....
öpüşmeyi bilmediğim doğru
istedim ki taşralılığım sende derdest olsun
ama ardılmak yüke dönüşüyor zamanla
yol da uzadıkça ağırlaşır
bunu bilmem gerekti...
senin için hep bir ihtimaldim
ve ben o ihtimali hep sevdim
pazarlıksız
şikayetsiz
biraz da hoyratça...
belki bu yüzden en çok "yapma güzel! Aşk bu değili" dinledim...
salt "sana benziyor diye" birine ilişmek duygusu
sana ne kadar uzak
bana ne kadar yakın...
oysa ben seni ceylan gözü ürkekliğinde sevdim
biraz da ortalığa saçılmış telaşımla...
belki bu yüzden üstüm başım sonbahar
dillerim lâl...
söyle kim sana şiirler yazabilir....
kim sana şarkıların diliyle seslenir...
tut ki yazıldı, yanıldım
itibarsız -vazo solgunu artığı- karanfiller gibi çöpe at, beni
kabulümdür....
biliyorum benim ki beyhude çabalar
"Fikrimin İnce Gülü!.."
adressiz mektuplar
"okunmadı" kaşeli iadeler
yine de bilinsin istedim hikayem
-ki insan öyküsüyle müzeyyen-
taşa kazınsın kaderim
ebed
müddet
