GÜN BATIĞI
Hani bir akşamın gün batıkları gibidir
Hüzünlü yüzler bulutlar arasında
Bazen dokunmaktı acıyan yaralara
Efkârı sarmış rüzgârlara
Bazen ağlayıp gülmekti batık gemide
Bir cigaranın dumanı gibi kara trende
İki sevgili gözünde sevmekti dünyayı
İnsana aşk sarmalı ile de aşk olmayan yerde
Gece yıldızları gündüz yolları saymalı
Sevgini sevgi ocağı denilen sevdada
Sarılmalı insan yüreğindeki inatçı aşka
İki eli arasında avuçlamalı toprak kokusu gibi
Bin asırların yüce sevdalarını
İnsan dalına dokunmalı meyvenin tadında gülmeli
Gün seherinde güneş tutan yüzünde
Ve insan yürekteki dağ gibidir dağlandığı yürekten
Belki de hiç sevilmemiş gibi sevmeli insan kendini
Varsın yüreğin kıskaca kalsın
Demirlenmiş sandıkların arasında
Küfe vurmuş küfelerden koksun
Kokusu kekikte saram kara dağlara
Umudun bitmediği yerden bir umudum sende
Yeniden yeşersin bahar ilk nevruz çiçeklerinde
Dem vursun geceme demlenen çayın tavında
Dövülmeli insan bir yargıç gibi demirin sıcaklığında
Bir de sevilmeli insan kendi aşkını yaşadığı yerden
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
