YALNIZIM
boşuna arama kaba ellerimi
yokluğuna uyanıyorum her sabah
açılıp kapanan çiçeklerle
yitirilmiş duygular kahrolası yürekte
tümden unuttuk sevinci
gözyaşlarına düştü keder
bir yaz güneşinde nemlenmiş gözlerin
gitme gitme ötelere
sen uyurken uyunmamış uykularını
bir seher vakti aydınlığında
dalmışım senli düşlere
habersiz gelip girerdin hülyalarıma
kızıl alevli saçlarınla
hüzünlü yağmurlu gözlerinle
dönüp bakıyorum aynalara
eski ben ben değilim
betim benzim solmuş
çoğalmış yüz çizgilerim
alnımda kırışıklar
kederli bir gül gibi yalnızım
gülümsüyorum akçıl bulutlara
senin resmini çiziyorum bulutlara
yankılanıyor acılı sesim mor dağlara
en büyük korkuydu ayrılık olan oldu
cigaramın dumanında tüllenenen
acılı bir sevdaydı
ne yamanmış bu sevda denen şey
ne zormuş ayrılık saatleri
sevdaya düşene çile çekene
ayak sesleri düşerken yorgun kaldırımlara
hasretindi beni düşüren kör kuyulara
koşuyorum ağaçlar arasında
nereye koştuğumu bilmeden
güneşli bir menekşe oluyor gözlerin
***
Editör: Nevin Bahtışen
