VUSLAT
Gömüldün işte
Zemheride kalbimize.
Ne ayazlar çarptı döşümüzü
Zamanın çarkında.
Vuslat olup yüreğimize
İşledin sessizce.
Ne eylüldü
Ne de gelişine kasımpatları,
Yıkamadı ruhumu.
Kardan heykelini yaptım,
Oturdum ayak ucuna.
Ne ben dondum ne sen eridin.
Ayazı hiç bitmedi ki mevsimin!
Vuslatın vahşet gibi çöktü,
Fırtınalarda sırtıma!
Hiç kalkmadı ki hasretin,
Tamam, buraya kadar dediğimde.
Ödünç verdiler tekrar nefesi,
Uzatmalarda da bulamadım seni.
Vuslat oldun, dinmeyen iç acılarında.
Ne kadar güzelmiş seni sevmek,
Vuslata hep kollarını açmak.
Biliyorum bir gün, elbet bir gün;
Boşluktaki nefesim ayazlara inat,
Kavuşacak vuslatın
Kor alevlerine.
***
Editör: Nevin Bahtışen
