VEFA
Ah be usta ben hep buradayım,
Yabancılar yok en azından aramızda!
Bir adım gidersem namert olayım,
Geçici dostlukla işim olmaz benim.
Hiç kimseyi sırtından vurmadım,
Yüzüne de riyakâr bakmadım!
Efkârsa efkâr onu da pay ederiz,
Peynir ekmek gibi bölüşürüz usta!
Bizim karnımız aç da kalsa,
Üstümüzde tek çul da kalsa,
Onu da ortadan böleriz,
Yarısı sana yarısı bana!
Ama ben bazıları gibi kimseyi satmam usta,
Satanlar dostluğun zerresini bilmeyenler!
Onlar insanı insana, pul niyetine satanlar,
Pırlanta görünümlü sahtekâr sarraflar!
Hiç bir zaman onlardan olmadım usta,
Öl de öleyim, kolumu iste vereyim senin için!
Ama ben kimseden vazgeçmedim usta,
Vazgeçmem dostlarımdan sevdiklerimden!
Kalpleri fena yaralamışlar,
Ben kimseyi yaralamadım usta!
Kimseyi sırtından vurmadım vurmam da!
İnsanı insandan ayırmadım ayırmam da!
Lâzmış, Çerkezmiş, Boşnakmış banane!
Et tırnaktan ayrılır mı hiç usta,
Sevgi de, kardeşlik de, dostluk da!
Benim göbek adım vefa!
Ara sokaklarda adı vefa olan bir bozacı değil,
Ya da İstanbul'da bir semt adı değilim!
Bizi dünyaya getiren birer insan değil mi?
Doğarken ne bilirdik Kürt müydük, Çerkez miydik?
Arnavut muyduk, Boşnak mıydık neydik?
Dostlar meclisinde bir sofraya otururken,
Aynı kaba kaşık daldırırken demiyorduk hiç,
Sen kimsin, necisin,kimlerdensin, nerelisin?
Çala kaşık karışıyordu birbirine gülüşlerimiz!
Bir savaşta, barışta,mangada, karargâhta,
Sınırlardaki karakollarda hepimizin evladı ,
Canı pahasına siper etmedimi kendini!
Sordular mı kimlerdensin hangi milletsin!
Verdiler eline boş tüfeği, bekle dediler,
Vatan senin namus borcun!
Ölümdür askerin şerefi!
Vatan'ın için öleceksin!
Analar babalar ağladı bu vatanda,
Gözyaşları aynı renkti, acılar hep aynı!
Kimi yavuklusuna hasret gitti, kimi nişanlısına,
Kimi yavrusuna, kimi karısına!
Kimi hiç doğmamış anne karnındaki bebesine!
Göğüs cebinde aile resmiydi kana belenen!
Ama kim bilirdi kimlerdendi o şehit giden,
Hepimiz yana yana ağlamadık mı!
Ustam benim aslım Boşnak ve Macır kızıyım,
Ama benim anam babam da insandı!
İnsan gibi insanca yetiştirdiler bizi,
Övünmek gibi olmasın çok da vefalıydılar!
Kimse bilmedi ben kimim, kimlerdenim sormadılar üstelik!
Ben kim miyim milletini aynı renkte seven,
Maviliklere yeşilliklere deli gibi sevdalı,
Tüm canlılara gönül vermiş bir faniyim!
Herkesi etten kemikten insan bilirim,
Dostça kardeşçe arkadaşça severim!
Gerekirse Nene Hatunlar,
Seyit Onbaşılar gibi,
Sırt sırta ölüme de giderim!
İnsanım ben insanca, mavice severim usta!
“Benim adım vefa”
