UÇAR GİDER ZAMAN
Soğuk bir sonbahar akşamı
Uzak dağlarda yalnız bir deniz feneri,
Aydınlatıyor kararan suları;
Ay öpüyor denizin saçlarını.
Yosunlu kayalarda kuşlar;
Gemiler gidiyor ayrılık limanlarına
beyaz kuğular gibi.
Çığlıklar koparıyor martılar.
Alır götürür beni bir yalnızlık
denizin karanlık koylarına.
Soğuk taşlara düşer başım;
Arkadaşsız, yoldaşsız, kimsesiz,
yuvasız kuşlar gibiyim.
Bu sonbahar akşamında,
yağmur ıslaklığı gözlerim;
Umutsuz ve kederliyim.
Gece suskun,
Dökülür güneşli yüzü onun
Gece sisleriyle düşüncemin kaynağına.
Acılı bir gülümseme kopar dudağımdan,
Gider ışıltılı gözlerine onun.
Uçar gider zaman.
Kanatlarımı kırdı dönmeyecek gibi
gidişi onun.
Gözyaşlarımla ıslandı anılar,
Çıkıp resimlerden gelip düşlerime,
tatlı bir hayal oldu.
Sonra siliniverdi birden,
Yitip gitti gökkuşağı sevincim.
Nasıl da sevmiştim,
Kar yağdırdı gönül dağıma.
Ay damlaları dökülürken gönlümün gecesine,
Ağlar dururum yarım kalmış bir hikâyede.
***
Editör: Nevin Bahtışen
