Şubat 2023
Bugün sözümüz kısık,
yüreğimiz ağır.
Bir yurt,
aynı anda titreyen bir kalp gibi
o saati yeniden duyar:
04.17…
gecenin en koyu yerinde
zamanın sustuğu an.
Bir geceydi…
ocaklar sönük, evler uykudaydı.
Sonra yer silkindi;
taş, toprak, duvar çöktü.
Sokaklar toza büründü,
yurt birden karanlığa gömüldü.
Ve herkes
aynı soruyu fısıldadı:
“Ses veren var mı?”
Karanlık büyüktü
ama insan eli daha büyüktü.
Bir ses “Buradayım” dedi,
bin yürek o sese yürüdü.
Eller, taşları birer birer kaldırdı;
çünkü her taşın altında
bir ad bir anı bir yarın vardı.
Ağlayan analar…
suskun babalar…
yarım kalan çocukluklar…
Gelinlikler askıda kaldı,
okul çantaları kapıda bekledi,
oyuncaklar sessizliğe gömüldü.
Ama sevgi,
yıkıntının altında bile
solmayan bir çiçek gibi
direnip durdu.
Sadece kentler değil,
yürekler de sarsıldı.
Uzak yakın demeden
eller uzandı bu yurda;
çünkü acı
sınır bilmez,
gözyaşı
dil seçmez.
Her kurtarılan soluk
yeni bir güneş oldu.
Her sarılış
yıkıntıların ortasında,
kurulan bir köprüydü.
Bir omuzda taş
bir omuzda umut taşındı.
Ve bu yurt,
en karanlık gecede bile
birbirine tutunarak
yeniden doğruldu.
Üç yıl geçti
ama o gece içimizde.
Takvimler ilerledi,
anıların ateşi sönmedi.
Bugün…
yalnız yitirdiklerimizi değil,
insanın, insana
nasıl ışık olduğunu da
anımsıyoruz.
Ey yitirdiğimiz canlar!
Siz, bu toprağın
sönmeyen yıldızlarısınız.
Adınız,
her sabah yüreğimizde yankı.
Anınız,
her kurulan yuvada
her dikilen fidanla
yeniden doğar.
Ve biz
bugün söz veririz:
Unutmayız.
Unutturmayız.
Yaşayanlar için
daha sağlam yarınlar kurarız.
Gidenler için
güçlü bir bellek taşırız.
Başlarımız eğik,
yüreklerimiz dimdik.
Yasımız derin,
umudumuz ondan da derin.
Tinleriniz şad,
kurganlarınız uçmağ olsun.
Işığınız sürsün…
Adınız
bu topraklarda
sonsuza dek yaşasın.
***
Editör: Nevin Bahtışen
