SEVGİ DİLSİZDİR
“Seni seviyorum.” diyenin sesine değil,
Bilakis sen sessizliğine bak.
Çünkü aşk, kelimelerin giyemediği bir elbisedir.
En çok da susarken yakışır insana.
Dudaklardan dökülen her söz,
Biraz eksiktir, kalbin gerçeğine göre,
Harfler ağır gelir duygunun kanatlarına.
Ve en büyük tutuşan yangınlar,
Çoğu zaman dumansız yanar.
Sevgi, narayla öylesine bağırıp
Kendini ilan etmez meydanlarda.
Bir gölge gibi yürür yanında,
Yorgunluğunu omuzlarına yükler.
Ama görünmez bir el gibidir
Sen fark etmeden seni taşır.
Aşk dediğin şey,
Geceye bırakılmış bir sırdır belki.
Yıldızlar duyar ama insanlar değil.
Çünkü gerçek bağ,
Gözlerin sustuğu yerde başlar.
Biri “Seviyorum.” dediğinde
Sorgula kelimenin ağırlığını,
Zira bazı sözler hafiftir;
Bir rüzgârla gelir, rüzgârla gider.
Ama biri susuyorsa
Ve yine de kalıyorsa
Gitmek için bin sebep varken
Adını içinden fısıldıyorsa
İşte orada başlar
Dilsizliğin en gür sesi.
Aşk anlatılmaz,
Yaşanır ve saklanır;
Bir kalbin diğerine eğildiği,
O görünmez anda,
Zamanın bile nefesini tuttuğu yerde.
Çünkü gerçek sevgi,
Kendini söylemeye ihtiyaç duymaz.
Ama varlığıyla konuşur,
Yokluğuyla susturur dünyayı.
***
Editör: Bilgi Şakar
