SENSİZ AKŞAMLAR
Sensiz akşamlarda hüzünlü yanıyor sokak lambaları.
Uçuşmuyor da
Etrafında kelebekler.
İçimde kararıyor öyle olunca.
İçimde kararıyor,
Sen, bilmezsin sensiz akşamları.
Bilmezsin, sessiz akşamları.
Nefesten, sesten geçtim,
İnsan karşı komşunun ışığında bile teselli arıyor.
Sonra kendi kendine konuşuyorsun.
Teselli mi?
Teselli neye yarıyor?
Artık sensiz akşamlarda
Kapıya, zile, telefona kulak kabartmıyorum.
Eskisi gibi değilim artık.
Uyutur belki diye iki tek atıyorum.
Sonra çitten keçileri atlatıp yatıyorum.
Öyle şişenin dibini görecek kadar abartmıyorum.
Ajansları da dinlemiyorum artık.
Televizyonu açmamın sebebi de hava durumundan dolayı asıl.
Eskiden kalma bir alışkanlık işte.
Merak ediyorum,
Sizin oralarda hava nasıl?
Velhasılı koyuyor işte...
Hüzünlü yanıyor, sensiz akşamlarda, sokak lambaları.
Uçuşmuyor da etrafında kelebekler.
Bana kalsa umudum yok artık senden.
Ben dört melekten birini,
Gönül hâlâ seni bekler.
***
Editör: Bilgi Şakar
