SANMA Kİ İZ BIRAKMAZ
Bakarsan devranın şu gidişine,
Usulca dönerken bir iz bırakır.
Hatıra bırakmam diye gidenler,
Gözyaşı dökecek bir göz bırakır.
Her kayan yıldızı kaybolur sanma,
Ardında ışıktan bir giz bırakır.
Baharlar çiçekle gelirler amma
Ardında hüzünlü bir güz bırakır.
Ne kadar mağrursun, bu kadar kinle,
Gözlerini kapat da sözlerimi dinle.
Bardaktan boşalan yağmurlar bile
Diner de ardında bir toz bırakır.
Et tırnaktan kopmaz derler, sıyrılır,
Bizden deyip ele güne kayrılır,
Ayrık otu deyip gülü ayrılır,
Eser deli rüzgâr dümdüz bırakır.
Doğruyum, haklıyım bir kez de deme,
Unut her şeyi de sevmeyi dene.
Merhamet duygusu vurduğun geme,
Ah ile boyanmış bir töz bırakır.
Erisin içinde buzu dağların,
Bir düşün öz ile olan bağların,
Değil ölülerin, kalan sağların,
Feryat ile figan bir söz bırakır.
Gündöndüler mecbur dönerler güne,
İhtiyaç var mıdır şöhrete, üne?
Kara kaplı defter koy da önüne,
Binlerce satırdan bir cüz bırakır.
Eski bayramları arama artık
El öpecek çiçek dal mı bıraktık?
Kapını çalarsa yan komşun artık
Vicdanı sızlatan bir yüz bırakır.
Yorma yüreğimi, yorgunum artık,
Eşime dostuma dargınım artık,
Sözlerin bin pare, kırgınım artık,
İçimde ateşten bir haz bırakır.
***
Editör: Bilgi Şakar
