SAKLI KAPILAR
Bazen bir kapının önünden geçip gideriz,
Hiç fark etmeden.
Duracak hâlimiz olmaz,
Bakmaya cesaretimiz de…
İçimiz biraz yorgundur,
Biraz eksik,
Biraz da kırık...
O kapılar ise hep oradadır.
Sessizce bekler.
Unutulmuş gibi görünürler
Ama aslında unutulmazlar.
İçimizde susturduğumuz bir anı gibi
Yerlerini hiç değiştirmezler.
Aslında kilitli değildir o kapılar.
Sadece açılmak için küçük bir şey isterler.
Bir parça cesaret…
Bir gece uykusuzluğu…
İtiraf edemediğin bir özlem…
Ya da içinden kopup gelen bir keşke.
Biliyor musun, bazen dururum o kapının önünde.
Hiçbir şey yapmadan.
Sadece bakarım.
Ve içimde tanıdık bir sızı uyanır.
Sanki biri fısıldar,
Girersen, yalnızlığın kendini anlatacak sana.
Bilirim,
Her kapının ardında ışık yoktur.
Bazen insan karanlıkta oturur,
Bazen sessizlik en doğru cümleyi kurar.
Ama yine de
Orada bir şey bekler beni.
Ne tam umut
Ne de tamamen vazgeçiş.
Sadece sıcak bir nefes gibi.
Hayat, kırıldığın yerleri saklar.
Ve umut çoğu zaman acıdan geçerek gelir.
Tıpkı o kapının ardında hâlâ beni bekleyen,
Yarım kalmış hâlim gibi…
***
Editör: Bilgi Şakar
