KOPSUN ARTIK KIYAMET
Aldınız beni benden kaybettim ben kendimi
Gözümden aktı yaşlar bağrımda kara taşlar
Yüreğim yangın yeri yıktım kendi bendimi
Buna zordur dayanmak feryat figanım başlar
Derinden yaralıyım dokunur bu canıma
Kan sıçradı beynime yazık oldu şanıma
Kendimi arar oldum istedim dost yanıma
Gülmüyor gülen yüzüm çatık artık o kaşlar
Yoruldum artık dostum hâlimi anlayan yok
Esaret altındayım bu acılar neden çok
Vicdanı kör olanlar kalbime saplıyor ok
Zehire dönüşüyor lezzetle yenen aşlar
Yıkıldı gönül köşküm imtihanım çok ağır
Duyulmaz yürek sesim çekilir mi bu kahır
Vefasız fâni dünya gözler kör kulak sağır
Nasıl düştüm bu hâle uçmaz gönülde kuşlar
Yeter bu kadar yazdım kopsun artık kıyamet
Can bedenden çıkmadan biter mi bu ihanet
Arşa dayandı artık bitmiyor bu ne lanet
İlkbahar yaz sonbahar yaşanmaz artık kışlar
***
Editör: Pınar Akyüz Atmaca
