KIRK YEDİ SELA
Alçakgönüllü olamaz asla kristaller
Kusursuz değildir hiçbir sevinç
Kusursuzdu oysa olanca hüzünler
Hesaplanamaz ki mutlak ölümün değeri;
Acı taşıran bir linç...
Yeryüzü ışıltılarında umut harmanlamayı
Avuntu toplamayı, koşmayı avanta peşinde
Hatırlayarak briyantin sürdüğüm zamanları
Kuşların çocuklarla şenlendiği arazilerde
Küçücük dünyalar kurup içten içe
Devasa sevdalar kurgulamayı delice
Unuttum haylidir sardunya solgunluğunda.
Askıda bekleyen güneşleri söndürme vakti şimdi
Karşılık beklemeksizin hayattan soluk almalı
Hınzır mutluluk peşinde koşan saf değilim artık.
Sürgün vermeyi bilmiyor içimdeki yoncalar
Sürgüsü çekili yarınlarımın.
Anın anlamı yitik, çekingen
Yok çoğaltmaların faydası.
Mahzenleri mesken tuttum kemirgenlerle
Kıymık kıymık ruhum;
Ruhum ki kalmamış sığınağı.
Düşmüş kalkanlar, yerle yeksan köprüler,
Bir asmanın tereğinde kayıp mevsimler
Bir koruk, bir güveli salkım
Kelebek ömrünü aşmamalı hayatım.
Vazolar çatlamalı,
Zayi olmalı renkler;
Kırılmalı testi parparça,
Susayan gönül susuz kalmalı.
Dışavurumsuz ıstırap,
Hep mi hep iç darbesi?
Aylası küçümtrak, göğsü çıplak göğün.
İşkillensin bırak bulutlar, yağsın yağabildiğince
Kanıta gerek yok aşkta böyle yağarken.
Dimağım çürüyor her yağmur sonrası,
Kuruyor damağı kalbin .
Kırk yedi sela okunacak yakında,
Her biri uçup gelecek,
Kastedecek canıma;
Fatihası içli olacak dudakların,
Elvada şiirlerim: arz üstü çiçeklerim
Kırmızıyı da alıp yanıma gideceğim,
Hoşça kal manolya!
***
