KIRIK DÜŞLER ŞEHRİ
Yalnızlığın ortasında çaresizlikle kırık düşlerle yoğrulmuş bir şehir. Öyle bir görüntü sergiliyor ki güzellikler ansızın yok olup gitmiş. Gönül pencerenden bir bakıyorsun ki etrafa; hayallerin, çaresizliğin, feryadın en acı melodisi geliyor kulaklara.
Sessiz bir çığlık ama her an patlayabilir.
Her yeri yoğun bir sis kaplamış durumda. Duygular ferah olmayı, mutlu olmayı bekliyor. Ağır ağır yürüyorsun kaldırımlardan. Bu sessiz şehirde, hiç yakanı bırakmıyor kırık düşler. Seni takip ediyor, senin çığlığın oluyor.
Bu çığlığın gürültüsünde başlıyor tüm hikâye. Gözlerim umuda dair bir şeyler arıyor gölgemde. Lakin çok yoruldum. Bulamıyorum, bulamıyorum! Umut kırıntısı bulmak ve düşlerimi aydınlığa kavuşturmak istiyorum.
Her şeyim tükendi ve yollara düştüm. Şehrin havası beni boğuyor. Yürüyorum, kaybettiğim rüyamı bulmak için. Öyle bir an geldi ki mecalim kalmadı yürümeye dair. Bir baktım ki kendimi yerde buldum ve hıçkırarak ağlıyorum. Gökyüzü anlamsız sorularla yankılanıyor. Neden bu yüreğim, düşlerim sis altında? Neden bu kadar yorgun ve çaresizim? Neden Kırık Düşler Şehri’nde umut bulamıyorum? Neden?
Orada öylece kalakaldım. Sanki duygularım orada kalmamı istiyor. Bir iç sesimle etrafı izlemeye başlıyorum. Bütün hücrelerime ümitsizlik çökmüşken karşımda bir çınar ağacı fark ediyorum. Evet evet bir çınar!
Duygularımda bir sevinç, düşüncelerimde bir şaha kalkış var. Bu atmosfer beni içten içe etkiliyor. Yanına yaklaşıyorum. Dikkatli gözlerle ağacı süzüyorum. Öyle bir çınar ki şehrin umudu olmuş, dimdik ayakta her şeye rağmen. Yaprakları hüzünle yere dökülmüş ve sonbaharın esintisinde uçuşuyor göğün maviliğine. Acaba onun da düşleri, hayalleri, umutsuzluğu ve çaresizliği olmuş mudur?
O çınar sanki bana bir şeyler fısıldıyor. Aşkı, umudu, sevgiyi, dostluğu ve mücadeleci olmayı …
Çınara daha çok yaklaşmak istiyorum ve ona dokunuyorum. Sanki yapraklarında yılların yorgunluğu var. Ama farklı bir tablo bu, yok oluş değil. Duygularım birden kendine geliyor ve her şeyden arınıyor. Kırık düşlerden, çaresizlikten ve ümitsizlikten…
Yavaş yavaş umut tohumları serpişiyor yüreğime. Yaprakları ise gerçekle düşleri yüzleştiriyor. Hayal dünyama güneş doğuyor. Kendimi, özümde buluyorum. Çınar, sanki bana dayanıklı olmanın her engeli aşabileceğini anlatıyor. İçimde bir çoşkunluk peyda oluyor.
Bu şehirden hiç ayrılasım gelmiyor. Düşlerim ordan kopamıyor. Kırık Düşler Şehri’nde bir umut nelere vesile oluyor. Şehirden ayrılırken son bir kez daha bakıyorum o ulu çınara …
Sende sevgiyi sende aşkı sende güçlü olmayı sende hayalleri tattım.
Hoşça kal…
Hoşça kal Kırık Düşler Şehri
Hoşça kal Ey ulu Çınar…
***
