KAHVEDE BULUŞALIM
Merhaba canlar!
Merhaba Armi, merhaba Mavi;
Çok uzun zamandır kimseye mektup yazmamıştım. Benim geç çocukluk-erken gençlik dönemim, Amerika’ya taşınan bir dostumla mektuplaşarak geçti. Tabii ki mesafe uzun olduğu için mektuplar arası on beş, yirmi gün olurdu. Nasıl heyecanla beklerdim mektubu… Şimdi tekrar mektup yazarken kâğıt, kalem elimde. Temiz kâğıt kokusunu, kalemin kâğıt üzerinde çıkardığı sesi nasıl özlemişim.
İlk mektubuma 27.01.2019’da bana yollanan bir kaç satır ile başlamak istiyorum.
“Kalan ömre inat,
Mutlu yaşamak bir sanat.
Bilen var mı,
Kalan kaç yıl?
Kaç ay,
Kaç gün,
Kaç saniye şu hayat?
Sevgiye, dostluğa aç; kol, kanat.
Gerisi inan bana
Teferruat…”
Laedri (Anonim)
Şu anda kol kanat açıyorum evrene, hayata, mutluluğa... Hazır açmışken kollarımı, sarılıyorum her ikinize de kocaman… Ve tabii ki en kocamanından kendime…
Hakan Mengüç, kitabında şöyle yazmış;
“Kendinden sakındığın sevgiyi başkalarına hoyratça sunabiliyorsan, kendinden sakındığın saygıyı başkalarına adayabiliyorsan, şu hayatta en çok kendine borçlu kalmışsın demektir.”
Benim sevgim ve saygım sonsuz… Önce kendime, sonra sizlere… Bazen unutsam da önceliğimi hatırlıyorum; kendimi... Özür diliyorum kendimden. Sonra düşünüyorum, madem sevgi ve saygım sonsuz… Bu sefer de böyle oldu, diyorum. Kendime borcum olsun. Öderim bir gün, katbekat.
Sevgili canlar! Hayat kısa, muhabbet uzun… Yazmak yetmiyor. Göz göze, diz dize olmak muhabbeti daha sıcak, daha tatlı yapar. Bu noktada bir kahve diyorum. Kırk yıl hatırı var, değil mi? Hadi gelin kahveye! Belki bugün değil, bir gün hatırlaşalım.
Tesadüflerdi belki bizleri tanıştıran. O, bir ağlatan bir gülen yüzleriniz gözlerimden gitmiyor. Üçümüz bir kafede kahveyi aynı masada yudumladık. Zor ayrıldık, mektuplaşmak kalmadı artık, dedik yazmaya karar verdik.
Güzel günlerde yeniden görüşmek dileğiyle…
Hoşça kalın, hoş kalın…
Evren
Editör: Nevin Bahtışen
