HAKK-I VEFA
Gönül torbası dolu, zorlama
Sırtı çul çaput diye horlama
Sönmüş ateşi tekrar harlama
Giden gitti, kalanlar yetmedi!
Açan her tomurcuk, bahar oldu
O baharın, yaprakları soldu
Bağı, bağbanı tarumar oldu
Biten bitti, devamı gelmedi!
Her doğan gün, umuda gebeydi
O umuda top güllesi değdi
Bitmek bilmeyen kin, nefret neydi
Yiten yitti, kalanlar seyretti!
Azıcık aşa, bir kaşık çaldı
Lokmaları, boğazında kaldı
Açlık salgın hastalık gibiydi
Bulan buldu, bulmayan devretti!
Kazan dibinde bulaşık vardı
O bulaşık, yavruya azıktı
Onu da gümleyen bomba aldı
Savrulan azık, kalan nefretti!
Vakit nakitti, nakit bitmişti
Lakin Hakk'ın nimeti beleşti
O nimet damaklara yerleşti
Seven sevdi, sevmeyen reddetti!
Ömür kısa, yol uzundu elbet
Taşlı, dikenli olsa da sabret
Geçmişten, gelecekten al ibret
Anlayan Hakk'a iltica etti.
