GÖLGELERDE KALAN
Gölgelerde kalan
Büyümeyen çocuğum ben.
Kargacık burgacık,
Yapmacık yollara
Baş koymam ben.
Yaşam için
Yaşamak için
Yaşatmak için
Baş koyarım ben.
Çünkü toprak iki şeyle doyar:
Birincisi su,
İkincisi sevgi.
Eksik bir şey kabul etmez.
Kalp gibi
Duygusal,
Bağrındakine hemen filiz verdirir,
Çiçek açtırır.
Dolu doludur içi,
Doymuştur sevgiye, suya.
İşte bu yüzden,
Ben iki kere aşık olurum:
Biri gün doğumunda,
Biri gün batımında.
Bir çocuk gülüşü vardır,
O an bende.
Bir başka hayal işte
Benimkisi.
Eh işte!
Sonuçta ben, büyümeyen çocuğum.
Teksas, Tommiks’lerin arasında kalmış.
***
Editör: Bilgi Şakar
