FERYAT
Bir damla süt damlar, dudağının kenarından
Annesinin göğsünü bıraktığı anda biter
Yavrum diyen sesi bir daha duyamayacaktı
Kulaklarında ansızın her şeyi bitiren bir ses patlar.
Çaresiz bakınır, hiçbir şeyden habersiz
Anne kucağını yitirmiş, bir öksüzdü şimdi
Ağzı süt kokar buram buram, bir daha ememeyecekti
Bütün hakları alınmıştı, atılan yalnız bir bomba değildi.
Gecesi gündüzü boyanmıştı karanlığa
Çığlığındaydı isyanı, feryadı, anlaşılmayan bir dilde
Ayazdı günleri, geceleri; kar hep hayallerine yağmıştı
Son damla sütü de düşmüştü, anne sevgisinden yoksun tenine.
