DUYGULARIM
Köklerim vardı bu dünyada
Yeşerdi uzadı sevdiklerime dek
Çiçek çiçek açtı duygularımda
İtinayla bakılmadı toprağına
Kurumaya yüz tuttu
Sararan, solan yapraklar
Duygularının ölüşünü izledi
Kendi kıyametiydi.
Yalnız ben mi?
Diye düşündü.
Gördüğü, duyduğu, hissettiği…
Diğer insanlarda ölüyordu
Nefes alırken, kendi kıyametini yaşıyordu.
Oysa köklerimiz hala toprakta sağlamdı.
Güneşi keşfetmeye bakardı
Boy verir uzardı mavi göklere
Gece, ay’ı ve yıldızı hediye ederdi.
Rüya da gerekliydi, geceye yayılan
Hayallerle süslü zamanlar
Yeniden benliğini keşfetme zamanı
Yeniden yeşerme, yeniden doğuş.
Bir hediye istiyorsan duygularınla barışık ol
Kendi pencerenden bak dünyaya
Ufkunu geniş tut, günbatımı güzel görünsün.
En güzel hediye kendine, sensin, anla!
