ÇOCUKLUĞUMU İSTİYORUM
Kalem kırıldıysa diyecek söz kalmamıştır gündüzden geceye..
Yaptıklarınla övün,
Eserinle iftihar et.
Ve arkanı dön,
Anlamsız kahkahalarında harca beni.
Nasılsa yarım kalmış bir hikâyenin, tamamlanmış karakteriydin ve film bitti.
Senin olmazların benim ya sonralarıma fazla geldi,
Hayatın kuralı bu galiba.
En çok seven hep kaybedenlerdendi…
Anlamış gibi yap, başını salla sen şimdi.
Veda et çocukluğuma,
Şikayet etmeden yürü hayatına.
Ama ben, şimdi seni kime şikayet edeyim
İçimdeki çocuğu öldürdü diye..
Hangi mahkeme zabıt tutar ki böyle bir şeye?
Hâkim delil ister.
“Şahidin var mı,” der.
“Yüreğim şahit” nasıl diyeyim?
Nasıl anlatayım bu durumu?
Ama
Çocukluğumu istiyorum ben hâkim bey!
Çok az yaşadığım çocukluğumu...
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
