ÇANAKKALE'DE DİRİLEN EZAN
Bugün takvimler bir milletin
Kalbine saplanmış, hançeri söküp
Yerine iman diken gündür
On sekiz mart…
Toprak konuşur burada,
Sessiz değildir bu sükût;
Her karışında bir “dur!” Yankısı,
Her zerresinde bir secde izi…
Bir avuç iman,
Bir cihan küfrüne karşı dikildi o sabah;
Gökyüzü yarıldı tekbirle,
Deniz bile titredi “Allahu Ekber” nidasından.
Ey Çanakkale!
Sen yalnız bir cephe değilsin;
Sen, yeryüzünde kaderin
Yeniden yazıldığı yersin.
Kurşunlar yağmur gibi inerken
Göğsünü şemsiye eden yiğitler vardı;
Ölüm, onların gözünde bir vuslat,
Şehadet, Rabb'e açılan bir kapıydı.
Bir mermi bir dua bir yürek,
Yetti bir milleti ebediyete bağlamaya;
Çünkü onlar sayıyla değil,
Bir iman gücüyle savaştılar.
Analar, gözyaşını kefen yaptı evlatlarına,
Babalar, dualarla gönderdi cepheye
Ve koca bir nesil;
Gülüşünü bırakıp toprağa,
Ebedi bir diriliş yazdı tarihe.
Siperler dar değildi aslında
Orada sonsuzluk vardı.
Çünkü her şehit,
Cennete açılan bir kapıyı aralıyordu.
Ey düşman!
Sen çeliğe güvendin,
Onlarsa Allah’a…
İşte fark burada yazıldı.
Ve o gün…
Deniz, geçilmezliğin adını öğrendi,
Gök, bir milletin duasına şahit oldu,
Tarih, başını eğdi o iman karşısında.
Çanakkale;
Sen bir zaferden fazlasısın
Sen, ümmetin yeniden ayağa kalktığı secdesin.
Bugün hâlâ rüzgâr eserken o topraklarda,
Şehitlerin nefesi değiyor yüzümüze.
Ve biz biliriz ki o nefes kesilirse
Biz de ebediyen susarız.
O yüzden haykırıyoruz:
“Geçilmez!”
Çünkü bu söz
Sadece bir savaşın değil,
Bir imanın mührüdür.
***
Editör: Nevin Bahtışen
