BİR KİTAP: TUTSAK / NEBAHAT YILDIZ
Bazen insanın içinden öyle şeyler geliyor ki içine kapanmak ister. Sessiz kalmak cihanı evrene. İnsanlardan uzak kendi dünyasında yaşamak ister.
Bazen yaşamasına mâl olmuş bir anı kendini kendi içinde tutsak eder. Hele ki sevdiğini, sevdiklerimi kaybetmişse. Kelepçe vurur bileklerine. Sadece bileklerine olsa iyiyidir. Yüreğine, gönlüne, kalbine de kelepçe vurur. Anlamak nümün mü ki onu okumadan...
Sadece sevdi. Ona ışık olan adamı sevdi. Ama bir gün elleri arasında kayıp gitmesi daha da bağladı onu gecenin gerçek dostluğuna. Yıldızlar onun arkadaşı, Ay onu dostu oldu. Sırrını saklayan , onunla dertleşen sadece gökyüzünün sessizliği oldu. Şu cümlesi ne de güzel ifade etti kendisini.
"Dünyada birçok insan vardır, tıpkı yıldızlar gibi. Ama benden bir tane var, tıpkı Ay gibi. "
Mary'in hayatı; hayat oluyor sızı dolu yüreklere.
Acıdır bazen kayıplar ama değerdir bazen hayata. Yürüdüğü parkeler bile onun sessizliğine ortak olurken önüne gelen bir çıra önünü görmeye yetecekken hissettiği ilk ışığına gideceğine.
Yazarın ilk kalemi. Baştan sona beni duygulandırdı. Kalemini beğendim. Güzel hissettiriyor.
Akıcı ve düşündürücü. ilk kalemi olmasına rağmen takdire şayandır. Gerek konusu gerek öyküsü okumaya değer. Yüreğinden düşen daracıklar kalemine renk katmış.
***
"İnsanları okyanusa benzetirim ben bazen. Bakarsın azgın dalgalıdır Okyanus, korkutur insanı, yutacak gibidir. Ama dibinde ne narin balıklara yuvadır bilinmez. Nice güzellikler barındırır, derinliklerine inmeden bilemezsin. Bazen de durgundur suyu, durudur.
Susadığında anlarsın ancak içilemeyecek kadar kötü bir tadının olduğunu. Derinliklerinde ne canavar balıklar sakladığını. O dupduru suyun seni yutacağını bilemezsin, ona teslim olmadan."
