BİR BUKET SARI LALE ALMAK
Zaman zaman kendime çiçek alıyorum evet.
Saksıda çiçekler…
Ne bileyim bir minik kaktüs, skulent, arap saçı, mis kokulu fesleğen…
Sonra onları evde çalıştığım köşelere taşıyorum.
Canımız sıkılıyor, mutfak camının önünde oturuyoruz birlikte.
Bazı gün hop yemek masasına geliyorlar benimle. Kimi zaman çalışma masama taşıyorum onları.
Ara verdiğimde, gözüm kaydığında dallarını, dikenlerini, yapraklarını izliyorum.
Üstlerinde kalan bir damla sudaki yansımaya dalıyorum.
Nadiren kesme çiçek aldığım da oluyor. Papatya, gül, nergis…
Ya da beni hatırlayan, sevdiğim yürek, beklemediğim bir anda getirince yüzümde güller açıyor.
Çiçekler bu dünyanın iyi niyet elçileri. Renkleriyle, yapraklarıyla, türlü cümbüşler sunuyorlar hayatımıza.
Değil kendilerine, fotoğraflarına bile bakınca gözümüz gönlümüz açılıyor.
Geçen gün Kızılayda’ki çiçekçide gözümü şenlendireyim derken laleleri gördüm.
Kırmızı, sarı, beyaz, pembe, kusursuz güzellikteydiler.
Şöyle bir kucak alsam, eve götürsem, benimle kalsalar bir süre…
Bir dal lalenin fiyatını öğrenince hayalimden vazgeçtim tabii. Bir süre sevdim okşadım vedalaştım onlarla.
Hafta sonu bu kez başka bir yerde bu sarı laleler bana el etti. Koştum gittim yanlarına. “Bu ne güzellik” dedim. “Güneş gibisiniz” Şimdi ben bu buketi alsam getirsem gönlüm pek hoş olacak biliyorum ama bir hesapladım, ödeyeceğim parayla ihtiyaç sahibi bir aile bir hafta doyar.
Bir grup sokak hayvanı rahatça beslenir. Bir üniversite öğrencisi okuluna gider gelir, karnını doyurur.
En iyisi mi fotoğrafını çekeyim bakar dururum böyle, gözüm ruhum sevinir.
Harcamayı düşündüğümle de başka canlar gülümser.
Tabii bu benim doğrum, dileyen kendini ve sevdiğini sevindirmek için bir kucak lale de alabilir.
Bazen o da gerekir hayatta.
“Denge” diyoruz ya hep, “dengede kalmak” işte…
Hayatın bir orasında bir burasında.
Gün olur lale alırız kendimize; gün olur sokak canına bir paket mama, bir yavruya içecek süt, bir gencin cebine harçlık.
Hepsi lazım, hepsi insanca hareketler…
