AYNA YALAN SÖYLEMEZ
Her zamanki yazdığım köşemde oturmuş, gecenin karanlığında yüzümün yansımasını pencereden görünce ayna geldi aklıma bir anda.
Çocukken masallarda aşina olduğumuz, "Ayna ayna, söyle bana benden güzeli var mı bu dünyada?" sözü hafızamda canlanıverdi. Aynaya ne sıklıkla baktığımız düşüncesi sardı zihnimi.
Karar verdim buna ilişkin birkaç satır yazmaya ve sizlerle paylaşmaya.
Gençlikte, aynaları sadece tıraş olurken, makyaj yaparken ve giydiğimiz kıyafetin uyumuna bakmayı tercih ederken; şimdilerde ise daha sık bakar olduğumuzu fark ettim.
Sizi bilmem ama benim için öyleydi. Önemsemezdim aynaları. Geçmişi yansıtan çizgilerimiz, her geçen gün arttıkça aynaları daha sık kullanır olduğumuzu fark ettim. Eminim sizler de öyle düşünüyorsunuzdur.
İçimden, "Ey ayna! Ne ara seninle yakınlaşmaya başladık!" diye geçirdim.
Sorduğum sorunun cevabını yine veren ben oldum. Benliğimle baş başa, sadece ayna ve ben... Sonra "tabii ya" aynaya çok ihtiyaç olmaz ki. Onca arkadaş çevremiz de varken. "Bu durumda ne önemi olabilir ki aynanın?" dedim.
Gerçek şu ki: Gençlik vardı. Sessizce fısıldadım. "Ne güzel şeymişsin sen be gençlik."
Enerji, dirilik ve güzellik.... Daha da önemlisi göz bebeklerimizdeki canlılık, yüzümüzü solduran aklar ne gezer. Aynı şekilde ince ince başlayıp derinleşen çizgiler.
Doğrusu, "Yüzümü yeniden çizmek, derin çizgileri silmek, hangimiz istemez?" diye geçirdim içimden. Belli ki zamanın külleriydi bu izler, bizi biz yapan.
Bir arkadaşa bu sözleri sarf etsek "Aşk olsun, o nasıl söz!" der avutmaya çalışır, üzülmemizi istemediği, gönlümüzü rahatlatmak için bu şekilde cevap verirdi muhtemelen. Kötülükten değil gerçeği söylemekten kaçındığı için.
Velhasıl bir gerçeği daha gördüm. Aynaların bizlerle iyi arkadaş olduğu gerçeği. Ağladığımızda asla gülmez ya da avutmak için yalan söyleme gereği duymazdı. Gördüm ki aynalar, senin duymadığın gerçeği, gözünün önüne seren gizli dostlarmış meğer. İnsan ile oynamayan tek şey aynaymış. Sen ağlarken o gülmez.
Charlie Chaplin’in dediği gibi, "Ayna benim en iyi arkadaşımdır. Çünkü ağladığımda asla gülmez."
Kendimizle barışık olmayı ve kabullenmeyi zihnimize yerleştiren ayna. Hiç mi toleransın yok?
***
Editör: Seher Uslu
