ANLADIM
Sen kadim bir şehrin en kalabalığı,
Ben bir dağ başı yalnızlığı,
Sen şöhretin neon ışıkları,
Ben en derin kuytulardaki sokak lambası,
Anladım.
Anladım ki yollarımız ayrı ayrı...
Sen çiçekli yolların sevda yolcusu,
Ben Eylül'den kalma bir güz sancısı,
Sen bütün sabahların güneşi nuru,
Ben kömür karası gecelerin koyu tortusu.
Anladım.
Anladım ki renklerimiz de ayrı ayrı...
Sen denizlerin en şevkatli rengi, berrak mavisi,
Ben sararmışlığın her tonunda güneşin kızılı, çöllerimin sonsuzluğunda bir bahtsız bedevi,
Sanki sen bütün ovaların bolluk, bereketi,
Ben çorak toprakların kurumuş dikeni,
Anladım.
Anladım ki mevsimlerimiz de ayrı ayrı...
Sen sevdalı sevinçlerin gülen yüzü,
Ben ağlatan kederlerin değişmez hüznü,
Sen bütün kavuşmaların vuslatı, hazzı,
Ben tüm yalnızlıkların hasretin son durağı,
Anladım.
Anladım ki kaderlerimiz bile ayrı ayrı...
Sen sonsuz sevilmenin haklı gururunda,
Ben kara sevdanın çıkmaz sokağında,
Sen yine işgaldesin aklımı arsız bir inatla,
Ben sensizliğin kıyısında bırakılmış ölümün soğuk koynunda,
Terkedilmiş umutlarım,
Aç ellerini sonsuzluğa,
Aç ellerini bir Fatiha oku gitsin bari şu yorgun ruhuma.
Anladım...
Ben anladım ki vefasızsın sen yâr!
Biliyorum ölsem de gelmeyeceksin mezarımın başına.
Anladım...
Editör: Serpil Azapoğlu
