Bir yüz bazen bir kıtanın sesini taşır. Kapının önünde duran çocuğun bakışlarında hem acı hem umut, hem geçmiş, hem gelecek vardır.
O gözler, sadece bir hayatın değil, insanlığın ortak hikâyesini anlatır.
Bir şeye bizim baktığımızdan başka türlü bakılabileceğini gösteren şeylerden biri, bizimkinden başka zihinlere düşen ifadelerdir. Bu hakikati, dünyanın dört bir yanında kaleme alınmış milyonlarca metinde görebiliriz.
Yeryüzü de böyledir.
Afrika’nın güneşi, kutupların soğuğu, Asya’nın dağları, okyanusların dalgaları...
Hepsi bir bütünün parçalarıdır. Farklılıklar ayrı ayrı yollar değil, aynı dokunun renkleridir. Bir rengin eksilmesi bütün resmi yoksullaştırır.
Yaratıcı, insanı yalnız bırakmamıştır. Her varlık diğerine bağlıdır, çocukla ağaç, kuşla şehir, bakışla kıta…
Bu bağlar sayesinde varoluş tamamlanır.
Bir nefes bir nefese karışır, bir adım bir adıma eklenir.
Böylece tekil hayatlarımız, büyük bir senfoninin notalarına dönüşür.
Hayat, sadece bize ait değildir. Başkasının sevinci, acısı, sessizliği bize de dokunur.
Bir bakış, bir söz, bir nefes bile bizi kendi sınırlarımızın dışına taşır. İşte o zaman anlarız. Biz yalnız değiliz, hepimiz büyük bir hikâyenin küçük ama vazgeçilmez parçalarıyız.
Ve belki de insan dediğimiz şey, başkasının gözlerinde kendini yeniden bulabilme kudretidir.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz