Modern çağın en büyük sorunlarından biri, aşkınlığın derin anlamını uzun zaman belirli bir “öte dünya” düşüncesiyle özdeşleştirerek hayatın dışına itmiş olmasıdır.
Oysa insan yalnızca gördüğü ve ölçebildiği şeylerden ibaret değildir. Belki de bugün yaşadığımız içsel sıkışmışlığın nedeni, görünmeyenle kurabileceğimiz bağları ve onlardan doğabilecek anlamları unutmuş olmamızdır.
Eğer bu dünyanın ötesinde hiçbir şey olmadığına inanırsak bütün düşleri ve anlamları bu tek ve sonlu dünyada gerçekleştirme zorunluluğu üzerimize ağır bir yük olarak çöker. İnsan da bu hayatın içinde kendine bir anlam ve bütünlük ararken kadın ve erkek olmanın ötesinde birbirinin ruhuna dokunabilecek bir yönelişi arar. Tanışmak, sevmek, heyecan duymak ve yakınlaşmak aslında insanın kendisini ve karşısındaki ruhu anlama çabasıdır…
Sonra zaman geçer, unuttuğumuzu unuturuz; yaşananlar, yarım kalanlar ve söyleyemediklerimiz hayatın içinde birbirine karışır. Modern yaşam ilerledikçe kendi benliğimizde duygulara ayırdığımız yer de giderek daralır. Hissetmek açıklanması gereken bir zayıflık, derinleşmek ise neredeyse bir zaman kaybı hâline gelir.
Oysa sevgi, insanın kendisini aşabildiği en yüce hâllerden biridir. Sevgi yalnızca sahip olmak değil; hak ettiği mertebede kalabilmek, büyümek ve iki insanın birbirinin ruhunda anlam bulabilmesidir.
Bu çağ, gözle görülmeyen her şeye anlam yüklemeye çalışırken görünmeyenin kendisini anlamayı unutuyor. Sezgiyi açıklıyor, sevgiyi tanımlıyor, ruhu ölçüyor ve aşkı bir sonuca bağlamaya çalışıyoruz. Oysa bazı şeyler anlaşılmak için değil, hissedilmek için vardır.
Belki aşkınlık, gökyüzünde aradığımız uzak bir yer değil; insanın kendi sınırlarını aşabildiği o ince noktadır. Gerçek sevgi de iki insanın birbirine sahip olması değil, bu sonlu dünyanın içinde birbirlerinin ruhunda sonsuzluğa benzeyen bir anlam bulabilmesidir.
***