Eğer bütün kusurlarınızı bildiği hâlde hâlâ size muhteşem biri gibi bakan ve öyle davranan biri varsa bilin ki bu dünyada sahip olunabilecek en büyük nimetlerden birine sahipsinizdir, bu çoğu zaman yeter de artar bile.
Bugün dünya bir karmaşa içinde… Duygular karışık, geçim derdi ağır, zihinler yorgun. Farkında olmadan bir koşuşturmanın içindeyiz. Ama unutmayalım ki biz insanız… Bu dünyada bize verilen iki büyük armağan var, biri toprak diğeri ise gökyüzü. Toprak bize sabrı ve üretmeyi öğretir, gökyüzü ise umut etmeyi ve hayal kurmayı…
Milyarlarca yıl yaşında bir dünyada yaşıyoruz. Sürekli yeniliklerin peşindeyiz, daha fazlasını arıyoruz. Ama çoğu zaman sahip olduklarımızla yetinmeyi bilmiyoruz. Oysa insan, elindekinin kıymetini bilse, paylaşmayı öğrense, en güzel duygularla yaşayıp yine en güzel izleri bırakarak ayrılabilir bu dünyadan.
Birbirimizin kusurlarını aramak yerine erdemi seçsek. Yargılamak yerine anlamaya çalışsak olduğumuz gibi kabul eden insanlarla yan yana olsak… Çünkü dünya bizi olduğumuz gibi kabul ediyor; doğduğumuz için yargılamıyor, ne yediğimizle, ne olduğumuzla hesap sormuyor o sadece veriyor.
Ama biz, alıp verme dengesini sanki kaybetmiş gibiyiz. İçimizdeki sevgiyi vermemeye başladık. Kırgınlıklarımız büyüdü, kalbimizde birikti. Bazen dengede kalamıyoruz; ya aşırı seviyor ya da aşırı kırılıp nefret ediyoruz. Oysa iyi olanın hakkını iyi olana verdiğimizde, denge kendiliğinden yerine oturuyor.
Belki bütün dilleri bilmemize gerek yok… Eğer gönül dilini anlayabilsek, gönül diliyle konuşabilsek, pek çok mesele kendiliğinden çözülür zaten.
Çünkü gönülden gelen her şey gerçektir, esastır ve kalıcı olandır.
***