Anlama Çabası

Anlama çabası, sevgi toprağında açan bir çiçektir. İnsan ancak sevdiğini anlamaya çalışır. Sevginin eksildiği yerde merak da anlayış da azalır. Birbirine kör ve sağır yaşamayı alışkanlık hâline getiren modern dünyanın en büyük yoksulluğu, belki de öz sevgisini ve dolayısıyla başkasını anlayabilme iradesini kaybetmiş olmasıdır.

Bir filmin gerçekliğini değerlendirirken senaryosunu, karakterlerini, olayların birbirine nasıl bağlandığını ve en küçük ayrıntıları dikkatle inceleriz. Çünkü biliriz ki doğru anlamak, doğru yerden bakabilmekle mümkündür. Ne var ki aynı özeni kendi hayatımıza göstermeyiz. Kendimizi, çevremizdeki insanları, yaşadığımız olayları ve bütün bunları birbirine bağlayan görünmez ilişkileri yeterince sorgulamayız. Oysa hayat, her gün ve her an bize bir şeyler anlatır. Sorun, hayatın susması değil; bizim onu dinlemememizdir. Bir filmin gerçekliğini titizlikle sorgularken, kendi hayatımızın gerçekliğini çoğu zaman olduğu gibi kabul eder, onu hak ettiği derinlikle anlamaya çalışmayız.

Hiçbir insan bir diğerinin aynısı değildir… Farklılıklarımız yalnızca dış görünüşümüzde ya da karakterimizde değil; dünyayı algılama, anlamlandırma ve yorumlama biçimimizde de saklıdır. Birbirimizi anlayamıyor oluşumuzun en temel sebeplerinden biri, bu hakikati göz ardı etmemizdir. İnsanları kendimiz gibi düşünmeye zorladığımız sürece değil, onların dünyasına saygıyla yaklaşabildiğimiz ölçüde gerçek anlamaya yaklaşırız.

***