YALNIZLIĞINA ŞİFA
İnsan kalabilmek de zor bu zamanda! Karşılık beklemeden yaptığımız fedakârlıkdan sonra bir kenara çekilip de şöyle seyran ederiz etrafımızı.
Geçmiş zaman hatrına iki çift güzel söz duymak isteriz. Maksat gönlümüz hoş olsun, yorgunluğumuza dost eli dokunsun diye.
Anlarız ki, kaybetmekten korktuğumuz insanlar, bizi çoktan ilk durakta indirdiğini yalnız başımıza kaldığımızda anlarız.
Değer verdiğimiz insanlar aslında bizi hayatlarının hiçbir yerine koymamışlardır.
Neden mi? Belki doğru insanlar ile yola çıkamadığımızdan.
Olsun; kendi adımıza güzellikler bıraktık gidenlerin gönlünde, bu da yeter bize.
Biz, yalnızlığımızı yanımıza alıp gidersek bir gün, insanlık yönümüz kalır hatıralarda.
Yokluğumuzun şifası olsun yağmurlar, vefasızlık ektikleri kalplerine yağsın da belki insanlık yeşerir çorak gönüllerinde.
