80'LER
Son günlerde sosyal medyayı süsleyen sık karşılaştığımız ve yeniden hayat bulan 80'ler ruhu bizi içine çekti. Bizler de katıldık bu akıma. İç geçirerek andım, sıcak bir tebessümle hatırladım o zamanları.
Ah! O yıllar...
Çocuktum tabii o yıllarda. Gençlik havasını bilemem lakin çocukluğumu doya doya yaşadığım zamanlardı.
Gerçekten özlenesi yıllardı. Acil bir işleri çıktığında anne ve babaların gözleri arkada kalmadan güvenle evlatlarını komşuya emanet ettiği vakitler. "Komşum ben pazara kadar gideceğim, çocuklar sana emanet bir göz kulak oluver." diyerek. Çocuklar sadece ailenin değil, mahallenin çocukları olduğumuzda hissettirilirdi. Evet emanet edilirdik komşulara. Edildik de. Göz kulak olurdu komşu. Emanetini güvenle teslim ederdi. Sokakta oynamanın, komşuculuğun, muhabbetin, samimiyetin olduğu dönemdi.
Renkli bir televizyonumuz yoktu henüz evimizde. Televizyonu olan komşuda açardık gözümüzü. Akşam oturmaları, birlikte yenen yemekler, birlikte geçen vakitler, imece usulü yapılan işler...
Ah ne de güzeldi üzerimize dikilen fırfırlı, renkli elbiseler! Şimdi geçiriyorum o günleri içimden. Koyuyorum büyüklerimin yerine kendimi.
Olmayan samimiyet, olmayan güven, olmayan emanet kavramı... Bütün bu kavramları yok ettik. Komşular bize amca, dayı, abi, abla olurdu eskiden. Koşa koşa ekmek almaya fırına gittiğimizde, "Sen falancanın kızı mısın? Babana annene selam söyle." diyen başımızı okşayan elimize cebinden çıkardığı şekeri veren büyükler vardı. Güven ve doğruluk vardı.
Çocukluğum güzeldi 80'lerde. Özlediğimiz işte tam da bu...
Çok değil birkaç gün önce bir ziyaret öncesi bekleme odasında beklerken 5 yaşlarında bir erkek çocuğu anne ve babası ile bekliyordu. Göz göze geldik, gülümsedik birbirimize. Adını sordum. Önce annesine sonra babasına baktı. Belli ki onay aldı adını söylemek için. Büyükleri, "Söyleyebilirsin adını ablana burada bir şey olmaz." dediler. O da sessizce "Adım Alaz." dedi. Ben de "Memnun oldum." dedim gülümsedik. Çantamda bulunan lolipop şekeri ona vermek istedim ve yine aynı davranışla onay aldı büyüklerinden. Sonra şekeri aldı.
İşte bu yoktu 80'lerdeki çocukluğumda. Sokakta dağıtılan şekeri güvenle alan, bir çırpıda ağzına atan çocuklardık.
Ah çocuktum 80'lerde...
Koşup oynadığım her yer, arkadaşlarım her biri aklımda. Özlenen, unutulan tam da bu 80'lerde.
Güven, samimiyet, komşuculuk...
***
Editör: Seher Uslu
