BİTMEK BİLMEDİ
"Nerede kaldın?" dedi sevgiyle,
"Geldim, geldim!" dedi özlemle.
Yollar uzaktı, hasret büyük.
Umut hediye etti verilen vaatlerle.
Ateş rengi bakışlar,
Gözyaşlarıyla tutuştu el ele..
Dansın dibine vurdular özgürce.
Zemin kaygan, gönlünde heyecan,
Kuğu gibi süzüldüler,
Hiçbir şeye aldırmadan..
Savrulup düşme ihtimaline,
Göz yumdu her bir damla..
Anın tadı yerleşti yüreğine,
Unuttu, sünger çekti geçmişine
Tebessümle...
Misafirdi gözlerine her bir damla,
Yüreğindeki sızlayan gamla.
Bıraktı tüm yüklerini
Kavuşmak için Hakk'ın rızasına.
Gözbebeklerindeki kıvılcım,
Çakmak çakmaktı.
Umuda yelken açarcasına.
Uzanıp okyanusa,
Usulca süzüldüler yanaklarından,
İndiler sessizce...
Gönül kapısı açılır belki diye umdu
Umduğuyla bulduğu hayal kırıklığı oldu
Kırık bir tebessüm
Hüzünlü bir bakış
Hayat sahnesindeki son alkış.
Yüreğindeki sevdaysa,
Kapkara bir gömlek gibiydi.
Geçmiş geçmişti,
Gelecekse muallak.
Gün, bugünse eğer
Dolu dolu yaşamaya değer.
Çünkü hüzne esir tüm günler.
Bitmedi, bitmeyecek özlemler.
Yamalı bohça gibiydi yüreği,
Artık dikiş tutmazdı yırtıklar.
Uzatsa ellerini, bükülürdü bileği,
Bir tebessüme esirdi kavuşmalar.
Attığı taş, ürkütmedi koyunları...
Kanımca görmüyor gözü,
Duymuyordu kulakları.
Dünya perdesi çekilmiş gözlerine,
Dağılmıyor uykuları.
Vaatler dizildi sıra sıra
Sahte gülücüklerin ardına.
Bilseydi;
Umut eder miydi bilmem.
Çünkü hepsi birer safsataydı.
Herşey ulu orta, apaçıktı,
Ancak umursayan yoktu.
Çıkar ilişkileri ciddi bir hastalıktı.
Menfaatperestlere bu hastalık lütuftu.
Nefse itaat esaretti
O da nefse itaat etti.
Kaybetti tüm bilincini.
Çelikten olmalı ki
Kıramadı esaretin zincirini.
"Geldim" dedi gelemedi.
Nerede kaldığını bilemedi.
Sinesinde Hakk'a sevdası;
Uzak mesafelerde yetim kalmış,
Koskoca bir özlemdi.
Bitmek bilmedi... 15 Nisan 2024
