EMRE ANTOLOJİ ALTIN MISRALAR 1 / SUNA TÜRKMEN GÜNGÖR
Antoloji Üzerine Birkaç Söz
1. Bölüm
Kendi yörüngesinde bir minval üzre birbirinden habersiz dönen bütün seyyareler toplandı; herkes kendi dönencesinde dönerken diğer dönencelerle de uyumlu yıldızlar; samanyolunu oluşturdu. Suna Türkmen Güngör’ün ifadesiyle ‘’Bu kitapta farklı sesler, aynı göğün altında birbirine değmeden, birbirini tamamladı.’’ Artık Altın Mısralar 1 ile güneşin sofrasındayız, şiir pazarında tezgâhtayız.
Abdülkadir ÇAKMAK’ın deyimiyle ‘’Mihriden saçılan sonsuz ziyayı’’ pazarlıyoruz. Gül yangını hayatın içinden itfaiyeci Bayram KAVUN’un da yardımıyla şiiri yanmaktan kurtarıyoruz. Köy hayatının samimiyetini, aile ocağının bereketini kırık dökük at arabasına sarıyoruz.
Betül Nur DEMİR’i Sami Çelik’in Truva Edebiyat Üniversitesinden mezun edip hüznünü şiire dönüştürüyoruz ve zamansız gidişlerin gamından hayat bitmesin diye katre katre, yudum yudum içiyoruz.
Kendisini Bozkır Kardeleni olarak tanımlayan Bilgi ŞAKAR’ın deyimiyle özlem bakışlı yolların eskitirken ömrü; hasret gönlü rutubetli bir ev gibi çürüyor. Truva’da ilk diyalog kurmanın samimiyetine sığınarak bir dizesini ben tamamlayayım. Şairler en çok gece ölür, şiire sözcük bulma derdinden.
Birsen Yurdakul TOMURCUKLU’nun ‘’Ben toprağa gömemedim seni / Kalbime de… / Yüreğimde taşıyorum; Ben nereye, sen oraya’’ karasal iklimli bir tren garında zemheri gecesinde sıcak bir salep sıcaklığında sunulmuş içinizi ısıtan dizeler…
Şiirin sofrasında… Enes İLHAN ‘’...yanmak nedir senin için? / söyle şimdi güzel kadın, kaç kez öldün benim için’’ diyerek karşı cinsle ilişkiye başka bir boyutla bakarak bizi bir muhasebeye zorluyor.
Fikret ONAY ‘’... ben ne zaman eksilsem / … /sen tamamlayan ‘’ dizeleriyle şiirde; sözcük paradoksunun güzel bir örneğini, zıddıyla anlatım zenginliğini bize vermiş.
‘’ Vuslat mı? / Unut gitsin ‘’ Kısa ardışık sözcük dizeleriyle; dolaylı uzun belagatlı anlatımın rağmına lirik şiir yazılabileceğini Hamdiye Özer OKUDAN örneklendirdi.
İsmail KOÇAK ‘’zaman benim ile dalga geçiyor / günlerimi birer birer içiyor / … / bu hayata yendirmişim ben seni’’ diyerek yaşamın sırrını manifestoya çevirmiş.
Benzer hayatla ile algı saptaması İzzet ÖZPOLAT ‘’ yalan dünya bir handır, konanlar gelir geçer / bir ömür ektiğini, gider arafta biçer ‘’ dizeleriyle bir başka pencereden bize eleştirel yaşama baktırıyor.
Yitik aşk duygusu ‘’ellerimden kayan çoban yıldızı’’ imgesiyle Jale Ulucüce YILMAZ’ın ifadesi bizi şiirin büyüsüne yaklaştırıyor.
Kenan GÜL, İstanbul denilen bir karmaşanın bireyde yarattığı izdüşümü ‘’Her geleni aynı saflığıyla yolcu eden / musalla taşının yalnızlığında / kucakladım seni İstanbul’’ dizesiyle beynimize mıh gibi çakıyor.
Coğrafyasının türkü kokan topraklarıyla ilintili sesi Mehmet POLAT halk şiirinin doğrudan anlatımlı tokluğuyla ‘’ mürşidim ilimdir benim / ondan gayri yol bilmezem ‘’ dizeleriyle ilkesel cumhuriyet insanını tanımlıyor.
Truva Edebiyat Dergisi ile tanıştığım ilk günlerden izlediğim mavici Mine BORAZAN’ın gittikçe daha yetkin şiir yazdığının tanığıyım. Benim kadar onu da Truva’da yazma egzersizleri geliştirdi diye düşünüyorum.
‘’ … / giden gitmiştir yüreğinden / bir bir havalanır alaca kuşlar / yüreğinin sırça köşkünden ‘’ salt sade Türkçeyle sade şiir yazma becerisinin övgüye bence ihtiyacı yok.
***
