SESSİZ MEKTUP
Sevgili,
Seni en çok sevdiğim an, senden vazgeçtiğim andı. Bunu itiraf etmek zor fakat gerçek, insan gururunu bir kenara bıraktığı zaman ortaya çıkar. Çünkü seni koruyabilmek uğruna, seni hayatımdan çıkarmayı dilediğim zamanlar oldu. İşte o zaman anladım ki aşk, sadece sahip olmakla açıklanacak bir şey değilmiş; bazen eksilmeyi, bazen de sessizce geri çekilmeyi göze almakmış. Belki de bu yüzden, bazı sevgiler uzaklıkla bitmez yalnızca sessizleşir.
İnsan sevdiğini görmeden de sevebilir mi?
Bu soruyu kendime sorduğumda aslında senden çok kendimden şüphe ettim.
Çünkü zaman geçtikçe sesin siliniyor içimde. Yüzün, hatırlamak istediğim kadar net değil artık. Ve ben, seni unutmaya başladığım için değil, seni hâlâ bu kadar çok sevdiğim için korkuyorum.
Derler ki insan Tanrı’yı görmeden de sever.
Fakat Tanrı’nın suskunluğu bir kabulleniştir; sen sustuğunda ise içimde devasa bir boşluk konuşmaya başlıyor.
"Şimdi anlıyorum ki aşk; birinin varlığına tutunmak değil, yokluğuna da katlanabilmektir."
Eğer öyleyse ben seni en çok yokken sevdim.
Yine de bu sevgi biraz acımasız...
Çünkü ne sana ulaşabiliyorum ne de senden vazgeçebiliyorum.
Seni bir daha görmemek üzere sevmek, her gün kapısı hiç açılmayacak bir odaya bakmak gibi. İçeride bir hayat olduğunu bilerek ama o hayata asla dokunamayarak yaşamak gibi...
Ve zamanla fark ettiğim:
"Sevgi bazen bir armağan değil, bir yük.
Ama öyle bir yük ki bir an olsun bırakmak istemiyorsun."
Çünkü bırakırsan sadece onu değil, inandığın her şeyi kaybedeceksin.
Ben seni görmeden de sevebileceğime inanmak istedim. Belki bu bir yanılsama belki de insanın kendine söylediği en güzel yalan.
Ama eğer bir yalansa bile ben o yalanın içinde yaşamayı seçtim.
Çünkü başka türlüsünü bilmiyorum.
Ve eğer sevgi gerçekten buysa; ben yokluğun içinden geçen tek mümkün hakikate, çoktan razı olmuşum demektir.
***
Editör: Seher Uslu
