YALNIZLIK MESELESİ
Mesele yalnızlık değil
Asıl mesele kimi özlediğin
Herkesle yürüyebilir bir insan
Herkesle konuşabilirsin
Oturup kırk yıl hatır yüklenmiş bir kahveyi
Ya da içini sıcacık ısıtan bir çay içebilirsin herkesle
Ama herkese gülümsemez ki gözlerin
Herkese yüreğin öyle atmaz ki
Öyle içine çeke çeke kokusunu sarılamazsın herkese
Gözlerindeki uçurumlara öyle hiç düşünmeden atmazsın kendini
Yani mesele ses değil
Dokunuş değil mesele
Etrafında bir dolu insanın olması değil
Asıl mesele senin kimi özlediğindir
Her insan bilir elbette üç beş süslü söz söylemeyi
Her insan dokunur bir yerinden acılarına
Kimi yüreğini bile aralar
Ama hiç kimse onun gibi öpmez saçına düşen yağmur damlasında ruhunu
Hiç kimse gecenin bir yarısı arayıp özledim demez
Hiç kimse onun gibi bir deli kız diyemez sana
Ve hiç bir söz bu kadar mutlu edemez seni
Mesele yalnızlık değil
Mesele dokunmak değil
Hınca hınç sevişmeler ardından göğsünde uyumak değil mesele
Yüzünün aydınlığına tutulmaktır gecenin en karasında
Yastığın kokusunda
Soluğunu öpmektir
Mesele yalnızlık değil
Mesele kimin yalnızlığıdır
