SONSUZLUĞUN FREKANSI -6 / GÖLGE GÜÇLERİN YÜKSELİŞİ
1. BÖLÜM
İSTASYONDA İKİ KIZ KARDEŞ
ETİLER / İSTANBUL
Yolcu şamanlar, Mayıs ve Nisan’ı Mayıs’ın Etiler’deki evine getirdiklerinde Mevhibe ve Eylül içerde onları bekliyordu. Nisan hâlâ baygındı. İki yolcu şaman onu içeri taşıdıktan sonra evi özel bir büyüyle korumaya aldılar ve gece nöbeti için arabaya döndüler.
Mayıs, yaşadığı travmanın etkisinden çıkmıştı fakat Nisan ve Mevhibe’ye kırgındı. Kendisine sarılmak isteyen Mevhibe’yi görmezden gelerek annesine sarıldı. Eylül, kızının sırtını okşarken Mevhibe’ye “merak etme” der gibilerden bir bakış attı. Mevhibe hiç kırılmamıştı, Mayıs’ı anlıyordu; olayları sindirmek için zamana ihtiyacı olduğunu biliyordu. Bu yüzden anne-kızı baş başa bırakıp sessizce Nisan’ı yatırdıkları odaya geçti ve onun elini avuç içlerine alıp bedenini taramaya başladı. Kendi gücü Nisan’a fazla gelmiş olmalıydı ama fiziksel ya da zihinsel bir sorun yok gibiydi. Zaten göz kapakları ve bedeni hareketlenmeye başlamıştı bile, çok geçmeden de gözlerini açtı.
Nisan, Mevhibe’yi görünce gülümsemek istedi fakat o anda başına saplanan ağrı yüzünden bunu yapamadı. Az sonra yavaş yavaş zihni açılmaya ve olanları hatırlamaya başlamıştı. Birden panikle doğruldu, “Mayıs?”
“İyi o bir tanem, sakin ol. Kalkma daha. Sen nasılsın?”
“Bana ne oluyor teyzeciğim? En son o adamı öldürmek istediğimi hatırlıyorum, halbuki oraya vardığımda ne yapacağımı bile bilmiyordum. O kadar çok korktum ki Mayıs’a bir şey olacak diye, titriyordum. Önce Alp, şimdi Mayıs diye düşünürken içimdeki nefret büyüdü, büyüdü, gerisini hatırlamıyorum.”
Nisan’ın gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Herhangi bir açıklama duyacak hali yoktu. Mevhibe de bir şey söylemedi, onun başını okşadı bir süre, bir yandan da ağrısını dindirmek ve biraz daha uyuyabilmesi için şifa veriyordu. Nisan çok geçmeden derin bir uykuya daldı. Mevhibe onu alnından öpüp doğrulduğunda Mayıs’ın kapının dışında durmuş sessizce ağladığını gördü. Her şeyi duymuş olmalıydı. Mevhibe kollarını açtığında Mayıs bu defa bir saniye bile beklemeden atıldı bu kollara.
“Hepsinin bir nedeni vardı yavrum, kimse seni dışlamadı. Barıştık mı?”
***
-Devamını okumak için tıklayın
