SULAR DURULUNCA
Bir zamanlar hepimiz, görünmeyen bir fırtınanın ortasında savrulan deniz fenerleri gibiydik. Işığımız yanıyordu belki ama hangi kıyıya nasıl yol göstereceğimizi bilmiyorduk. Hayat, yerinden sökülmüş rayların üstünde ilerlemeye çalışan eski bir tren gibi titriyordu içimizde. İnsanların gündelik alışkanlıkları, sabah kahveleri, küçük mutlulukları, sevdiği bir şarkıyı dinlemek bile bir lüks gibiydi.
Belirsizlik ve korku rüzgârları esiyordu. Bu durum önce inceliği, sonra şiiri kaybettirdi. Ardından sesler değişti.
Normalde birbirine usulca anlatılabilecek şeyler, öfkenin homurtusunda büyük bir gürültüye dönüştü. Kimse kimsenin gözlerine bakarak konuşmuyor, herkes birbirine uzaktan uzağa bağırıyordu.
O günlerde dünya, sürekli alarm veren dev bir gemiye benziyordu.
Kimse kamarasına çekilip bir roman okuyamıyor, kimse yağmurun camda bıraktığı izi seyredecek kadar kendisiyle yalnız kalamıyordu. Hepimiz aynı koridora doluşmuş, aynı metal kokusunu soluyor ve aynı acil çıkış tabelasının soğuk ışığına bakıyorduk.
Böyle zamanlarda insanın ruhu küçülür. Kalabalığın nabzı, tek tek kalplerin üstünde atmaya başlar. Korku artık bir çocuğun içinden geçen saf bir ürperti değil, şehirlerin kâbusu olur. Bir adamın yalnızlığından çok meydanların uğultusu hüküm sürer.
Meğer insanın yalnızca kendisine ait bir hüzne sahip olabilmesi bile ne büyük bir özgürlükmüş.
Sonra zaman geçer…
Fırtına tamamen dinmez belki ama rüzgârın yönü değişir. İnsan yeniden küçük şeyleri fark etmeye başlar; bir ikindi çayının tadını, temiz çarşafın kokusunu, rüzgârın uğultusunu…
Belki de hayat dediğimiz şey; bir dut ağacının gölgesine çekilip unutulmuş eski bir sandalyeye oturmak ve hiçbir yere yetişmeyecekmiş gibi gökyüzünü seyretmektir. Çünkü insan bazen ancak sular durulunca anlar ki yaşamak, büyük fırtınalara direnmek kadar, küçük huzurları da kaybetmemekmiş.
***
Editör: Deniz İmre
