YALANMIŞ
Hiçbir şey eskisi gibi değil...
“Maralım”, “ceylanım” kelimeleri bile yalanmış...
Bunca beylik laflara gerek yoktu...
Yalancı dünya gibi yalancısın...
Evlerin ışıkları yanarken, sendin benim ışığım...
Sende aydınlanırdı ömrüm, derdin...
Gölgelerimiz birbirine sarılırdı; hayaller kurardık...
Şimdi iki ayrı memleket gibiyiz...
Ne çok duvarlar ördük gönülden gönüle; kalmadı eskiden eser...
Bir tahta masada bıraktık; tüm anıları, hayalleri...
Maral bakışlar bile eskisi gibi değil;
Ne ceylan bakışlar yok oldu...
Ceylan gözler de toprakla hemhal oldu;
Ölmeden ölüm gibi…
Sokak lambaları da,
Evlerin ışıkları da,
Söndü birer birer…
İşte öyle bir şeydi; anlasaydın anlatacaktım...
Şimdi her şey sonbahar yaprakları gibi savruldu...
Kış kapıda; açsam, içeri girecek..
Benim yüreğim, zaten kış ortası ayazlarda!
Editör: Deniz İmre
