VAY BABA
Yıkıldı duvarım, dumanlı başım.
Güneşim erkenden battı hey baba.
Zehirle yoğruldu ekmeğim, aşım.
Felek bizi dosta, sattı hey baba.
Nasır tutmuş elin, bükülmüş belin.
Siteme bürünmüş, o dertli dilin.
Soldu bahçendeki tomurcuk gülün.
Ayrılık canıma, yetti hey baba.
Dünyanın yükünü vurdun sırtına.
Yüreğinde koptu sessiz fırtına.
Boyun mu eğdin hiç namert kartına,
Ömrün keder ile bitti hey baba.
Kara toprak seni aldı koynuna.
Hasret zincirini taktı boynuna.
Geldik hayatın kanlı oyununa.
Acın yüreğime çöktü hey baba.
Yokluğun hançerdir, derindir yaram.
Sensiz bu dünyayı eylerim haram.
Gurbet akşamında kalmadı çarem.
Hasretin közünü yaktı hey baba.
Şair Yusuf der ki; biter mi çile?
Düşürdün ismini, dertli her dile.
Bakmadın bir gün de gonca bir güle.
Gözümden kanlı yaş aktı hey baba.
***
Editör Bilgi Şakar
