UMUDA YOLCULUK
Başlamalıydık hayata bir yerden
Güneşi getirmeliydik ayak uçlarımıza
Ve gecenin karanlığına kafa tutarak
İliştirmeliydik gündüzü avuç içlerimize.
Aynı kaderi yaşarken hayatta
Yudumladık azar azar mutluluğu.
Şu yalan dünyanın kahırını.
Erteledik hep büyümek için.
Değil mi gülmek bize ait.
Eriyip akan göz yaşlarımız ile.
Madem hem hüzün var hem sevinç.
İnanç sonsuza açılan pencere madem.
Yaşadık en azılı haydut duygularda
Bazen kan damladı bazen gül kokusu
Gönlümüzde gizlerken sevdalarımızı
Yandık içli içli ağladık yıkılmadık asla...
Riyakar olmadık sevdiklerimize.
Kahredici ana babasızlık duygusunda.
Amansız mücadelelerin var oluşunda.
Yanılıp küsmedik kaderimize.
Alıp kopardık mutluluğa dair ne varsa...
