SUSTUM
Yine demlendim yürek karası bir kahırda
Yokluğunun efkârını savurdum son dal sigaram da
Dünyaya haykıracak gücüm vardı da
Sana söyleyecek sözüm kalmadı aklım da sustum!
Sözüm, özüm sen olmuşken bir sana sustum yâr…
Her gün aynı gecenin uykususun
Aynı sabahın kabusudur yokluğun
Yüreğimin penceresinden süzüldü soluğun
Bir özlem hançeri taşıyor bak solum
Yolum, sonum, sen olmuşken sustum!
Ben senin yokuşun da yoruldum yâr…
Ben sana meftun, sana suskunum
Sen duydun mu sustuklarımı
Y Â R...!!!
