ŞİZOFRENİK ARYALAR
Arsenik kokulu ömür ölmekte
ve başlar çürümeler
hayaller konuşur pandomim eşliğinde
ve sonra karanlıklar atölyesinde bir hayat
ah geceyi sıyıran şizofrenik aryalar
çığlık çığlığa içim dışım çürüyen düşler mezarlığı
bir tutam hiçlik
Gönül uğultuma karışır
kırılgan hüzün aryası
Kehribarlar mavileşirdi gözlerimde
Manolya kokardı nefesleri
Firuze gözleri vururdu.
Gözleri efsun çıkmazı
Tütsüler hazanı bağrımda
Bir avuç kuruyan güz
Ben ölüme o kadar yakınım
Bir adımlık sessizlik gibi
Böyle bir ikilemde kaldı ömrüm de
Mavinin soluk renginde
Su yeşili vedanın gözlerinde
Sürgün yemiş fukara düşler gibi
Ölgün ömre ait bir yudum kadar yakınım gibi
Ayrılığın damıltılmış kekremsi tadında
Dökülür misli, misli hazanım kızıl giyimli ölüm gibiyim.
Öksüzlüğüm düşümde kangren çiçeği açar
ballı bademli sevdalar çürür...
