Sevebilseydin / Zehra Yücel

SEVEBİLSEYDİN

Gelseydin gönlüme sen! 
Açan güller bizim olurdu.
Ruhum dedim, ben sana
Bir Mecnun gibi sevebilseydin.

Dağlarım hep bahar olurdu
Irmaklar, gözlerimde kururdu
Saatler, hep beşte dururdu
Bir güneş gibi sevebilseydin.

Lâl oldum şiirlerimde 
Ne azımsın ne de çoğum
Seni çağırır beş duyum
Kardelen gibi sevebilseydin.

Ben yokluğunda güçlendim
Gücümün gölgesinde devrildim
Şimdi yüreğim ağır hasta
Toprak kadar sevebilseydin.

Editör: Seher Uslu