OLMUYOR BE GÜLÜM
İsterdim ki kalemim hep güzeli yazsın,
Mesela, bülbülün güle aşkını,
Yarım kalmış bir sevdanın kalp ağrısını,
Yağmura tutulmanın, gökyüzüne kapılmanın
keyfini yazsın, hem de uzun uzun...
Ama olmuyor be gülüm, olmuyor!
Bir yerlerde her gün çocuklar ölüyor.
Acının eşiğine takılıp kaldı fikrimizin ince gülleri.
Güle aşık bülbül, çoktan sustu.
Yürek küsmüş, kalem ne yapsın?
Kalın fırçalarla birileri ufku boyuyor, kapkara...
Gidiyor güzelim renkler bir bir.
Birileri de gün ışığı yiyor, doymuyor bir türlü.
Kısaldıkça kısalıyor güneşli günler.
Gün gelir karanlığı yenerse güneş,
Çocuk gözlerinden giderse hüzün,
Olursa umut insanın ekmeği;
Değmeyin keyfime, yazarım işte o gün
Bülbülün güle feryadını.
Yazarım, yarım kalan bir sevdanın kalp ağrısını.
O gün gelinceye kadar idare et, gülüm.
Yürek suskun, kalem incelikten yoksun;
Bir yanım ağlarken, gülmüyor öbür yanım.
Olmuyor be gülüm, olmuyor!..
Bir yerlerde her gün çocuklar ölüyor.
***
Editör: Nevin Bahtışen
