ÖĞRENDİM
Hayat ne garip,
Gölgemi yitirmişim uzun yorgunluklarda,
Dalgalar oynaşırdı oysa,
Masmavi gülüşlerimde,
Saçlarını tarardım güneşin,
Bir buse kondururdum,
Kartopu'nun burnuna,
Aşık olunabilirmiş meğer bir kediye,
O bana bakarken,
Okşarken yüreğimi,
Öğrendim.
Tenime sen karışınca öğrendim,
Emeklerken koşmayı,
Gamzene yatak sermeyi yahut...
Maviyken nasıl düşülür karanlıklara?
Düşerken,
Gidecek yerin kalmayınca öğrendim,
Yitirirken en ulvi duyguları,
Duaların günahkar olabileceğini,
Tövbelerin arafta çaresiz...
Bir fikir girdabında,
Akrep neden zehirler yelkovanı?
Geceyi karalarken,
Dizimde uyuturken öğrendim,
Ve imkansızın icinde bile "imkan",
Yoklukla yoğrulunca hiçlik ehemmiyetsiz,
Köpeklerin kardeşliğinin,
Önlerine konulan kemik kadar önemsiz...
Mürekkebimden kan damlayınca
Öğrendim.
Goncagüller topladım gulüşlerinden
Baharın,
Eylüller terk etti,
Ben "ayrılıktım” aylardan,
Üşúdü,
Titredi umutlarım ayazda,
Griler vardı,
Gölgeler, sisler ardında,
“Gölgesizler” bir de...
Şu soytarı zamanda yaşamak bile imtihandı sanırım,
Çile emdi çocuklar,
Öksüz cografyalarda vurdular umutları,
Kan revan içinde yatıyor vicdan,
Umutsuz kalınca ölürmüş insan,
Öğrendim.
Acımasız dünyanın piyonuyum adeta,
Susarken çaresizlik,
Kendimde boğulurken
Öğrendim.
Beynimde cam kırıkları,
Pimi çekilmiş sorular,
Kimi koyduysam bir yere
Bulamıyorum orada!
Vuslat öldürürmüş sevdayı bazen,
İmkânsızı sevmek,
Sevdanin en naif hali,
Özlemeyi özleyince öğrendim!
Noktasız, virgülsüz kalırmış hayat,
Boynu bükük kalabilirmiş yarınlar,
Yitirirken sevdiklerimi,
Fatiha’yla süslerken öğrendim!
Editör: Deniz İmre
